ალბათ, ხშირად გაგიგიათ ფრაზა, რომ 30 წელი არის „ახალი 20“. თუმცა, როდესაც საქმე კარიერას ეხება, ბევრი მილენიალისთვის ეს ასაკი უფრო მეტად კრიზისთან ასოცირდება, ვიდრე ახალ შესაძლებლობებთან. ჩვენს თაობას ხშირად ჩაესმის მშობლების ხმა: „უკვე გვიანია“, „სტაბილურობას ნუ დაკარგავ“, „რაღა დროს შენი სწავლაა“.
სინამდვილეში, მილენიალები იმ თაობის წარმომადგენლები არიან, რომელმაც კარიერა სხვისი მოლოდინების შესაბამისად დაიწყო, ახლა კი საკუთარი „მეს“ პოვნის დრო დადგა. ახალი საქმის დაწყება კი გვიან არასდროს არაა – თანამედროვე ადამიანი 6-ჯერ შეიცვლის პროფესიას.
ამ ბლოგში „ფლომასტერის“ გუნდი გაგიზიარებთ იმ სამ მთავარ ბარიერს, რომელიც ხელს გიშლით ცვლილებებში და დაგანახებთ, როგორ გადააქციოთ თქვენი გამოცდილება ახალ შესაძლებლობად.
სამი ფუნდამენტური შიში, რომელიც ცვლილებას აფერხებს
კარიერული ტრანსფორმაციის გზაზე მილენიალებს ხშირად სამი „უხილავი მტერი“ აფერხებს, რომლებიც ენთუზიაზმს მანამ კლავს, სანამ პირველ ნაბიჯს გადავდგამთ.
- დაკარგული დროის სინდრომი: ეს არის განცდა, რომ თუ 10 წელი ფინანსებში გაატარეთ, ამ სფეროს დატოვება ამ წლების „წყალში გადაყრას“ ნიშნავს. სინამდვილეში, თქვენი გამოცდილება არსად ქრება. მილენიალებისთვის დამახასიათებელი მულტიდისციპლინური უნარები სწორედ ისაა, რაც ახალ სფეროში უპირატესობას მოგანიჭებთ.
- „თეთრი ფურცლის“ შიში: ბევრს ჰგონია, რომ ახალ პროფესიაში შესვლა ნულიდან დაწყებას ნიშნავს. ეს მცდარი წარმოდგენაა. 30 წლის ასაკში თქვენ არ იწყებთ ნულიდან, თქვენ იწყებთ გამოცდილებით. თქვენ უკვე იცით მაგალითად კომუნიკაცია, დროის მართვა და გუნდური მუშაობა — ეს უნარები ნებისმიერ სფეროში გამოგადგებათ.
- სოციალური წნეხი და სტატუსის დაკარგვა: მილენიალები ხშირად საკუთარ იდენტობას პროფესიულ პოზიციასთან აიგივებენ. შიში იმისა, რომ „უფროსი სპეციალისტიდან“ კვლავ „დამწყებად“ (Junior) იქცევიან, ბევრს აიძულებს დარჩეს იქ, სადაც თავს ბედნიერად სულაც არ გრძნობს.
ჯაჭვური რეაქცია — რატომ არის დარჩენა უფრო სარისკო, ვიდრე წასვლა?
როდესაც ადამიანი აგრძელებს მუშაობას სფეროში, რომელიც მას აღარ აინტერესებს, იწყება დესტრუქციული ჯაჭვური რეაქცია. ეს პროცესი ხშირად „ემოციური გადაწვით“ (Burnout) იწყება. თქვენ კარგავთ პროდუქტიულობას, რაც აისახება თქვენს განწყობაზე, ჯანმრთელობასა და პირად ურთიერთობებზეც კი.
ეს ნეგატიური ენერგია ადვილად გადაედება გარშემომყოფებს. თქვენ “ჩუმად მიდიხართ” სამსახურიდან (quiet quitting) — ადამიანი, რომელიც ფიზიკურად სამსახურშია, მაგრამ გონებით და გულით სხვაგან იმყოფება. საბოლოოდ, ეს მდგომარეობა უფრო დიდ ზიანს აყენებს თქვენს კარიერულ რეპუტაციას, ვიდრე პროფესიის რადიკალური შეცვლა.
რა არის გამოსავალი?
გამოსავალი მიდგომის შეცვლაშია: თქვენ უნდა შეწყვიტოთ ფიქრი იმაზე, თუ რას დაკარგავთ და დაიწყოთ ფიქრი იმაზე, თუ რას შეიძენთ.
- უნარები: ნუ უყურებთ თქვენს CV-ს, როგორც სტატიკურ დოკუმენტს. დაინახეთ მასში ის უნარები, რომლებიც რამდენიმე პროფესიას შეიძლება მოარგოთ. მაგალითად, თუ იყავით პედაგოგი, თქვენ ხართ შესანიშნავი კომუნიკატორი და პრეზენტატორი — უნარები, რომლებიც იდეალურია გაყიდვების ან მენეჯმენტისთვის.
- გაცნობიერებული ნაბიჯები: პროფესიის შეცვლა არ ნიშნავს ხვალვე განცხადების დაწერას. დაიწყეთ მცირე ნაბიჯებით: გაიარეთ კურსი, შექმენით პორტფოლიო თავისუფალ დროს.
- ინვესტიცია ცოდნაში: დღევანდელ სამყაროში სწავლა აღარ სრულდება უნივერსიტეტით. მილენიალებისთვის ყველაზე ეფექტური გზა ახალი ტექნოლოგიებისა და უნარების ათვისებაა. ერთ-ერთი ასეთი უნარია ეფექტური კომუნიკაცია, რომელიც დარწმუნებისა და მოლაპარაკების ხელოვნებას გულისხმობს.
თუ გრძნობთ, რომ ცვლილებებისთვის მზად ხართ, მაგრამ გჭირდებათ სწორი ხელსაწყოები და გარემო, შემოუერთდით „ფლომასტერის“ ტრენინგებს – გააფართოვე შენი პროფესიული ჰორიზონტი, აითვისე თანამედროვე მიდგომები და განავითარე უნარები, რომლებიც კარიერულ წინსვლას მოგიტანს.
